Under myggnettet mitt

er det trygt og godt

-her er det nesten ikkje mygg

Det er fint å liggja her

berre litt varmt

-og bror min snorkar

Eg er god og mett

for eg har ete

-bønner og tortillas

I morgon skal eg prøve

å bæsje litt

-det blir fint

Etter snart 6 veker i El Salvador, er det vel på tide med eit lite blogginnlegg. Sjølv om eg egentleg er stor motstandar av blogging. Ah, herlege dobbeltmoral.

Eg er altså for tida på solidaritetsbrigade i regi av LAG (Latin Amerika- gruppene i Noreg), saman med 9 andre kjekke ungdommar. Me er alle saman så unge og engasjerte at det er nesten litt kvalmt. Men fint òg.

Då me kom i byrjinga av februar, var me fyrst i Suchitoto i litt over to veker. Her hadde me språkundervisning, og budde hjå lokale familiar. Eg føler at eg har lært utruleg mykje spansk allereie, og gler meg til å lære meir og meir! Det er ei fantastisk kjensle å kunne kommunisere med folk, utveksle tankar og idear, og ikkje minst høyre på dei utrulege historiane folk her har å fortelje.

Byen Suchitoto er utruleg vakker, med små murhus, blomstrar og smilande folk som helsar på deg uansett kvar du går. Byen ligg på ein bakketopp, så det er frisk og fin luft, og nydeleg utsikt ned til Lago Suchitlan, den største innsjøen i landet. Desverre er innsjøen veldig forureina, og heilt grøn av algar. Det er ikkje særleg lurt å bade der trur eg, men folk fiskar mykje der, og den er fin å sjå på!

Me har hatt mange spennande møte med organisasjonar og folk. Blant anna har me besøkt ei kvinnegruppe som har eit senter her i byen, der kvinner kan få hjelp til å skaffe eg arbeid, til å få rettshjelp ved skilsmisser, vold o.l., og ikkje minst driv dei forebyggande arbeid ved hjelp av haldningskampanjar. Noko som er veldig kult er at dei har fått nær sagt samtlige hus i byen til å ha eit lite “maleri” på forsida, der det står at i dette huset tek ein avstand frå kvinnevald.

No har eg akkurat komme tilbake til Suchitoto etter 3 veker i landsbyen Cinquera, der eg skal vere mesteparten av tida. Der er standarden temmeleg forskjellig enn i Suchitoto! Omlag 700 menneske bur i kommunen, og det er eit lite sentrum med eit par butikkar. Ellers er det stort sett skog og kratt, små hus og dyr som vandrar rundt.

Eg bur litt utanfor sentrum, eit stykke få dei andre. Me har 14 høns, ein katt og ein hund, dei går rundt som dei vil, både ute og inne. Vertsmora mi heiter Lorenza de la Paz, og er ei bittelita gamal dame på 82 år (sjølv insisterer ho på at ho berre er 71, men alle andre seier ho er 82). Ho tek seg av dei 4 barnabarna sine på 10, 13, 16 og 23. De to eldste døtrene på 16 og 23 har igjen sine eigne ungar. To små gutebabyar på rundt eitt år som krabbar rundt i tøybleier, mellom hønsebæsj og anna bæsj.

Huset vårt består av eit stort rom, der me alle søv. Det er eit helvetes leven om kveldane og nettene, dei yngste ungane ligg gjerne og pratar og høyrer på ringetonane på mobilen, medan Daniel på 12 mnd snorkar så det ristar i veggane. . Det er ikkje alltid så lett å sove blant søskenkrangel, barnegråt og hanegaling. Men no har eg i allefall fått myggnetting, så då kan eg late som eg har litt privatliv.

Doen vår er ein oppmurt latrine baki hagen, og dopapir brukar dei ikkje. Men eg har hamstra med meg frå byen, så eg er i allefall rein i rumpa! Me har ei vasskran der me vaskar opp o.l., og der eg pussar tennene. Veit ikkje om dei andre gjer det, har ikkje sett det i allefall. Ved sida av har me ein slags oppmurt “dusj”, det vil sei det er berre ein liten firkant av betong som ein kan stå inni og helle kaldt vatn over seg. Dei andre i familien er så lave at “dusjen” når dei til halsen, men meg når han berre til livet omtrent. Difor vaskar eg meg som regel heller i elva. Men av og til treng eg ein ordentleg vask, og då er det inn i “dusjen” og blotte seg for heile nabolaget. Flaks at eg ikkje er så blyg av meg.

Elva er forøvrig det store lyspunktet i tilvèret her. Den ligg i “den økologiske parken”, ein naturvernområde rett ved landsbyen. Pappaen til Henrikke er skogvoktar der, og han har teke oss med og vist oss badeplassen. Det er ein kjempefin kulp med ein liten foss, og vatnet er kjølig og reint. Det er dødsdigg! Når det er 35 grader i skyggen og ein har vore ute og stelt kyr eller leikt med dei skitne ungane er det fantastisk å hoppe uti der!

Generelt er livet veldig bra, og eg trivast kjempegodt. Likevel får litt angst av å tenke på at eg skal vere her i 3 månader til, og savnar senga mi og PC. Særleg det siste.

Men det skal nok gå bra. Som me seier her i brigaden, når noko er litt vondt og vanskeleg:

-Jaja, det kunne vore aids.

I 57 månader på rad har det vore klart nei-fleirtal på alle målingar. Den siste EU-målinga Sentio har gjennomført, for desember, viser at nei-sida nok ein gong aukar sitt forsprang på ja-sida. Kvifor det?

Det er sikkert mange grunnar. For det manglar ikkje akkurat på gode grunnar til å vere negativ til norsk EU-medlemskap. Men eg vil likevel peike på noko eg trur kan ha hatt ein viss effekt denne gongen; Folk i Noreg har fått med seg kva som skjer i EU.

Lisboa-trakaten som trådde i kraft 1. desember, nådde heldigvis også norske media. Heilt frå byrjinga i 2005, då under namnet ”EU-grunnlova” har denne traktaten vore ein pinlig affære for EU. For det første inneber denne traktaten å flytte svært mykje makt frå medlemslanda opp på EU-nivå, noko den jamne europear er svært skeptisk til. For det andre har prosessen verkeleg ikkje likna grisen.

Først sa Frankrike og Nederland nei gjennom folkeavstemming, og ein omdøypte traktaten og lurte den inn bakvegen i dei fleste landa. Det eine landet som hadde folkeavstemming om den nye traktaten, Irland, sa også nei. Til slutt, eller å ha brukt millionar av euro på propaganda, lokka og trua, sa også Irland ja. Då var det berre Polen og Tsjekkia att, og det blei ein såpeopera av ein politisk prosess. Presidenten i Tsjekkia nekta å godta traktaten, og kommisjons-president Barosso måtte trua med  både det eine og andre, før han til slutt skreiv under.

Prosessen med å innføre den nye reformtraktaten har vore parodisk heilt frå starten, og jammen heldt EU-toppane stilen heilt til mål. Då dei nye toppjobbane som EU-utanriksminister og president skulle delast ut, skjedde det på ekte EU-vis. Media visste ikkje kven som stilte til val, ingen folkerøysting blei gjennomført. Kandidatane sjølve visste ikkje at dei var aktuelle til jobbane. På ein lukka middag i Brussel blei dei to utpeikt. Det var demokratiet sitt det, ja. Og ein lurer på kvifor folk er skeptiske til utviklinga i EU?

Dei nye toppsjefane er så langt frå folk flest som det går an.  EU-presidenten Herman Van Rompuy er uttala føderalist, og ynskjer seg eit fullstendig overnasjonalt Europa. Dette er  europearar flest sterkt imot. Den nye utanriksministeren Catherine Ashton er britisk baronesse, og har vore politikar heile livet. Likevel har ho aldri stilt til val. Ho var fullstendig overraska over å få jobben, og har ingen erfaring frå området. Professor Janne Haaland Matlary sa det rett ut i Aftenposten: ”Catherine Ashton kan ingenting om utenrikspolitikk men skal liksom gi innhold til en global rolle for EU på dette feltet, noe som er verdens vanskeligste jobb”.

Van Rompuy og Ashton blir no altså frontfigurar for ein union med ein halv milliard innbyggjarar, og for eit merkeleg politisk system. Der det lovgivande organet ikkje er demokratisk vald, og folkeavstemmingar blir glatt oversett.

I eit land der alle har ein onkel i kommunestyret, eit søskenbarn på tinget og statsministeren vår berre heiter ”Jens”, er det ikkje så rart me reagerer på systemet EU. Det er få land det er så kort veg til makta som i Noreg, og eg trur det er difor folk er så skeptiske til å gi opp sjølvråderetten sin. Folk vil helst bestemmes sjølv, og i EU er det ikkje folket, men toppane som sit med makta. Det har me nettopp fått bevist endå ein gong.

Dette innlegget stod på trykk i Nationen 29.desember 2009

Vest-Sahara har vore okkupert av Marokko sidan 1975. Likevel betalar EU Marokko for å få tilgang på saharawiske fiskebankar. Av Sigrid Z. Heiberg, leiar i Ungdom mot EU. Dette innlegget stod på trykk i Ny Tid, 27. november 2009

Den 6. november blei det oppretta ein internasjonal kampanje for å få EU til å trekke sine fiskefarty ut frå havområde utanfor det okkuperte Vest-Sahara.

Historia til dette landet er både urettferdig og trist. Etter å ha vore ein fransk koloni sidan 1700-talet, blei territoriet etter Berlin-konferansen i 1884 overtekeav Spania. Befolkninga dreiv væpna motstand både mot franskmennene og spanjolane, og i 1973 blei dagens frigjeringsrørsle Polisario stifta. Etter harde kampar og sterkt internasjonalt press om at området skulle avkoloniserast, byrja Spania i 1974 prosessen med å gi folket makt over eige land.

Denne prosessen fekk ein brå stopp i 1975, då Marokko gjekk inn og okkuperte store delar av landet. Nokre år seinare var heile området okkupert av Marokko. Svært mange saharawarar blei tvungne på flukt, og framleis lev fleirtalet av dei i flyktningleirar i Algerie.

Motstandsrørsla Polisario kjempa ein lang og blodig geriljakrig mot dei nye okkupantane. Ikkje før i 1991 blei det inngått ein våpenkvileavtale. Ein del av denne avtalen gjekk ut på at det skulle gjennomførast folkerøysting året etter, der lokalbefolkninga sjølve skulle få avgjere om dei ønska at området skulle bli sjølvstendig, eller innlemmast i Marokko. Trass i semje om at røystinga skulle gjennomførast, har Marokko nekta i 17 år.

I dag gjer både Marokko og Polisario krav på området. Sidan landet aldri blei sjølvstendig etter spansk koloniherredøme, handsamar FN i dag Vest-Sahara som det siste uløyste kolonispørsmålet i Afrika.

Gjennom landet går det ein over 2000 kilometer lang mur gjennom Vest-Sahara, som delar territoriet i to. Folk i den okkuperte delen av landet kan difor ikkje komme i kontakt med resten av saharawariane i flyktningleirane i Algerie.

Eksilregjeringa i Algerie har utropt området til å vere Den Saharawiske Arabiske Demokratiske Republikk, og landet har blitt anerkjend av over 70 statar. Vest-Sahara er medlem av den Afrikanske Union.

Som om det ikkje var nok at landet er ulovleg okkupert, har EU i mange år hatt fiskeriavtalar med Marokko om å fiske utanfor kysten av Vest-Sahara. Fattige kystfiskarar har mista livsgrunnlaget fullstendig.

Utbyttinga av landet når nye høgder kvar dag!Ungdom mot EU har slutta seg til den internasjonale kampanjen «Fish Elsewhere». Kampanjen krev at EU-kommisjonen sluttar å gi lisensar til europeiske farty som fiskar utanfor kysten av Vest Sahara,
og at det ikkje finn stad noko meir EU-fiske der før konflikten har fått ei fredeleg løysing.

Det er Western Sahara Resource Group som har teke initiativ til kampanjen. WSRB er ein internasjonal organisasjon som er representert i 35 land, og som jobbar for å skape merksemd rundt utbyttinga av naturressursar i det okkuperte Vest-Sahara.

EU brukar skattepengar til å betale regjeringa i Marokko, slik at EU sin fiskeindustri kan få tilgong på havområde utanfor eit ulovleg okkupert område. Dette er fundamentalt uetisk, meiner WSRW.

Det er øydeleggjande for FN sin innsats for å avkolonialisere Vest-Sahara og fører til ei forlenging av lidingane til det saharawiske folket, meiner Sara Eyckmans i WSRW.

EU-kommisjonen har hevda at fiskeaktiviteten deira er lovleg ifølge ein rapport frå FN. Dette avviser forfattaren av denne rapporten, tidlegare FN-sekretær for lovsaker, Hans Corell. Han reagerer sterkt på at EU-toppane prøver å rettferdiggjere sin ulovlege praksis ved å misbruke analysen hans.

Ungdom mot EU oppfordrar både enkeltpersonar og organisasjonar til å skrive under på oppropet på www.fishelsewhere.eu.

På tysdag blei det starta opp ein ny tverrpolitisk kampanjeorganisasjon: Stopp Datalagringsdirektivet. På oppstartsmøtet i Fritt Ord sin lokale møtte det opp masse folk, og det var appellar av politikarar frå heile det politiske spekteret: frå Rødt til Frp.

Lars-Henrik Michelsen blei vald til leiar av organisasjonen, og dei blei satt ned eit breitt styre. Ungdom mot EU har lenge jobba for å setje fokus på dette direktivet, og eg er blant dei som sit i det nye styret. Du kan lese meir om kampanjen, og setje nemnet ditt på lista over motstandare på www. Stoppdld.no

Datalagringsdirektivet ble vedteke i EU-parlamentet 15. mars 2006. På grunn av EØS-avtalen må Norge truleg enten implementere direktivet eller legge ned veto.

EU sitt datalagringsdirektiv krever at informasjon om kven du ringer, når du ringer og kvar du er når du ringer skal registrerast og lagrast i opptil to år. Det same gjeld e-postkorrespondanse og SMS-er. Innhaldet i samtalane og e-postane skal ikke lagrast, men kven som kommuniserar med kven, når og frå kvar. I motsetnad til dagens overvaking vil ikkje direktivet berre ramme mistenkte eller tidlegare straffedømde, men alle nordmenn som brukar telefon eller internett.

Det er åpenbart at dette er tvilsomt iforhold til personvernshensyn. Datatilsynet og direktør Georg Apenes var tidleg ute og advarte mot konsekvensane av datalagringsdirektivet. I ein kronikk i dagbladet i 2006 kalte han direktivet “Totalitært svermeri”.

Dersom omsynet til kriminalitetsbekjempelse alltid skal vege tyngst, er me på veg mot eit skremmande samfunn. Kvifor skal ein då stoppe med å overvåke teletrafikken? Det vil heilt sikkert vere nyttig for politiet dersom ein også lagra innhaldet i telefonsamtalane og e-postane våre. På eit punkt må me sei stopp, og datalagringsdirektivet er dette punktet.

Kjernen i rettstaten er at ein er uskyldig inntil det motsette er bevist. Dagens overvåking er basert på etterforskingsprinsipp, det vil seie at det skal ligge konkret mistanke til grunn før politiet kan overvåke ein person. Datalagringsdirektivet bryt dette prinsippet. Alle borgarar skal overvakast i tilfelle dei finn på noko ulovleg.

Debatten om datalagringsdirektivet heng saman med ein annen debatt, nemleg om vetoretten kan brukast eller ikkje. Og la det ikkje vere nokon tvil om kva eg, og Ungdom mot EU meiner. Den kan, og bør, brukast! Dette direktivet er for viktig til å gøyme seg bak redsel for å bruke reservasjonsretten.

 

Retten til privatliv er ein sentral del av demokratiet. Eg ønskjer ikkje å vakse opp i et samfunn med svakt personvern. Vetoretten kan brukast mot datalagringsdirektivet, og Ungdom mot EU krever at stortinget benytter seg av denne retten.

Men for hva? Stein Ørnhøy skrev i Dagsavisen torsdag at ”Schengen har skylda”, og ramset opp problemer som kriminelle bander fra Øst-Europa som herjer i Norge, utenlandske tiggere og svart arbeid. Jeg er helt enig med Ørnhøy i at Schengen-avtalen er med på å skape store samfunnsproblem.  Men det er ikke disse som er de verste konsekvensene av avtalen. Langt i fra.

Som Ørnhøy skriver er kjernen i Schengensamarbeidet at grensene mellom medlemslandene gradvis bygges ned, og personkontrollen avskaffes. Det skal være enkelt for EU-borgere å forflytte seg innad i unionen. Samtidig bygges de ytre grensene opp. Det blir stadig vanskeligere for mennesker fra ikke-EU-land å komme seg inn i ”Festning Europa”.

EUs felles asyl- og flyktingepolitikk strammes inn gang på gang. I mai i år skrev Dagsavisen at Det Europeiske Flyktningerådet  mener at mennesker som trenger beskyttelse ikke lenger har noen lovlig måte å komme seg til Europa på. Dette fører til tusenvis av mennesker risikerer livet for å komme hit ulovlig. Mange dør i forsøket. Hver uke er det overfylte båter som forliser, mennesker som dør av sult og tørste på joller som driver til havs. Til nå har man over 13 000 dokumenterte dødsfall, trolig er det reelle tallet mye høyere. Hvorfor debatterer vi ikke dette, Ørnhøy?

For meg er det uforståelig at Norge og andre EU-land kan godta at dette skjer. Mens vi sitter i den europeiske hagen vår og soler oss , dør folk i tusentall like utenfor gjerdet.  Er det greit å bare sitte å se på?

Og verre skal det bli. I fjor foreslo EU-kommisjonen en rekke nye innstramminger av EUs grensekontroll. Italia innførte like før sommeren en ny praksis i samarbeid med Libya: Båter som forsøker å krysse Middelhavet fra Afrika til Italia, blir stoppet lenge før de når land. De blir sendt rett tilbake dit de kom fra, uten at myndighetene sjekker om det er flyktninger med behov for beskyttelse.  Dette bryter klart med fundamentale menneskerettigheter. Både FN og Vatikanet har protestert på praksisen, men hvor er de norske stemmene?

Så lenge Norge er med i Schengen er EUs yttergrenser også våre yttergrenser.  Likevel er debatten i Norge nærmest fraværende. Ungdom mot EU ønsker å si opp avtalen, fordi vi ikke vil være med på et system som er grunnleggende urettferdig og tar uskyldige liv. Tør noen ta den virkelige debatten om Schengen?